Skip to main content

കണ്ണീര്‍ മഴ

കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന സിനിമ മുഴുവനാക്കാന്‍ കലുഷമായ മനസ്സ് സമ്മതിച്ചില്ലാ.ലാപ് ഓഫ് ആക്കി കിടന്നു.നീല സീറോ ബള്‍ബിന്റെ അരണ്ട വെളിച്ചം അന്ന് എന്റെ കണ്ണുകളെ കുത്തി നോവിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.കിടക്ക കാണുംബോഴേക്കും ഉറങ്ങുന്ന ഞാന്‍ തന്നെയാണോ ഇത്???ഇന്നിനി ഉറക്കം ഇല്ലാ.....കിടക്കയില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് നടന്നു....എന്റെ മുറിയിലേക്ക്!ജനാലക്കരുകില്‍ എത്തി.കര്‍ട്ടന്‍ മെല്ലെ നീക്കി.

നേരം ഒരു മണിയോട് അടുത്തിരുന്നെങ്കിലും റോഡില്‍ വണ്ടികളുടെ പാച്ചിലിന് ഒരു കുറവും ഇല്ലാ....കൂടണയാന്‍ വെമ്പുന്ന പക്ഷികളായി....ഓരോരുത്തരും...ഇത് പോലുള്ളൊരു പാച്ചിലിനിടയില്‍ ആണ് ഞാന്‍ അവനെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്!സ്കൂള്‍ വിട്ടു എടപ്പാളില്‍ എത്തി.കോഴിക്കോട് റോഡില്‍ എനിക്കു പോവാനുള്ള ബസ് കണ്ടതും ഓരോട്ടമായിരുന്നു."മുഖത്ത് കണ്ണില്ലേ?വെറുതെ പണി ഉണ്ടാക്കല്ലേ......"എന്നു തുടങ്ങി പതിവായി കേട്ടു പോരുന്ന ശകാരവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് അന്നും മറുപടിയൊന്നും കൊടുത്തില്ലാ...ഓടിയെത്തിയിട്ടും സി‌ടിക്കാരോട് അലര്‍ജിയുള്ള ബസ് എന്നെ കേറ്റാതെ പോയി.ആ നിരാശയില്‍ അവടെ നിക്കുമ്പോഴാണ് ഉഷ ടീച്ചറെ കണ്ടത്.ടീച്ചറുമായി അങ്ങനെ സംസാരിച്ചു നിക്കുമ്പോഴാണ് ഏകദേശം എന്റെ മനൂന്റെ അത്രയും പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടി അടുത്തു വന്നു കൈ നീട്ടിയത്.കയ്യില്‍ കിട്ടിയ രണ്ടു രൂപ അവനെടുത്തു കൊടുത്തു.അത് വാങ്ങീച്ച ശേഷം അവന്‍  ടീച്ചര്‍ടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.അപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ അവന്റെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചത്.അതില്‍ നിറയെ പൊള്ളിയ പാടുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.ടീച്ചര്‍ അവന് പൈസയൊന്നും കൊടുത്തില്ല.അവന്‍ നടന്നു നീങ്ങിയപ്പോള്‍ ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞു"ഇവര്‍ക്കൊന്നും  പൈസ കൊടുക്കരുത്.അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മെം അപ്പര്‍ത്ത് നിക്ക്ണ്ട്.പിള്ളേരെ കൊണ്ട് പിച്ചയെടുപ്പിക്കാ....കൊടുക്കാന്‍ നിന്നെ പോലെ കുറെ പേരും.."
"ടീച്ചറേ അവന്റെ മുഖത്ത് ആകെ പൊളിയ പാടാ"
"അത് അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മെം തന്നെ ചെയ്തതാവും"
"ഏയ്...അച്ഛനും അമ്മെം അങ്ങനൊക്കെ ചെയ്യോ...?
"ചിലപ്പോ അവനെ തട്ടി കൊണ്ട് വന്നതാണെങ്കിലോ?അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ തന്നെയാവും അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും...പറയാന്‍ പറ്റില്ല മാളു...പൈസക്കു വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യുന്ന കാലാ...അപ്പോ കുറച്ചൊക്കെ സെന്‍റിമെന്‍റ്സ് നമ്മളും കുറക്കണം..."
ടീച്ചര്‍ടെ ബസ് വന്നു.ടീച്ചര്‍ പോയി!
അമ്മയും അച്ഛനും!അതങ്ങനെ മനസ്സില്‍ കിടന്നു.
ഞാന്‍ വീട്ടില്ലെത്തി എന്നു വിളിച്ചു പറയുമ്പോള്‍ മുതല്‍ ഓഫീസിലെ ക്ലോക്കില്‍ അഞ്ചു മണിയാവുന്നതും നോക്കി ഇരിക്കുന്ന അമ്മ!അത്യാവശ്യം വാശിക്കും കുരുതകേടിനുമൊക്കെ കൂട്ട് നിന്നു സ്വാതന്ത്രം തരുന്ന അച്ഛന്‍!എന്റെയും അവന്റെയും ജീവിതം രണ്ടു യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍...അത് തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യങ്ങളെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചങ്ങനെ നിന്നു പോയി....ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നോണം.
പെട്ടന്ന് പിന്നില്‍ നിന്നൊരു വിളി കേട്ടു"മാളൂട്ട്യേ......"ജാന്‍സി ചേച്ചിയായിരുന്നു.
"ഇന്ന് ഇവിടോന്നും അല്ലല്ലോ എന്താടാ പറ്റിയത്?"
"ഏയ് ഒന്നുല്യാ...പോവണ്ടേ?"
"ഇന്ന് സ്നേഹേച്ചി ഇല്ല...മ്മക്ക് ഫുള്‍ കൊടുക്കാട്ടോ"
"ഉം"
രക്ത ബന്ധമൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും എന്റെ ചേച്ചിയാ ജാന്‍സി ചേച്ചി!ഇത് പോലെ എത്ര ചേച്ചിമാരും ഏട്ടന്‍മാരും ഉണ്ടെന്നിക്ക്....നേരത്തെ കണ്ട മോനോ....?അവന് ആരൊക്കെ ഉണ്ടാവും.....?ഇനി അവനെ ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞ പോലെ വല്ലടത്ത് നിന്നും തട്ടി കൊണ്ട് വന്നതാണെങ്കില്‍ അവന്നെയോര്‍ത്ത് വിഷമിക്കുന്ന എത്ര പേരുണ്ടാവും......?അവനെ കണ്ട ആദ്യ ദിവസം ഇത് മാത്രമായിരുന്നു ചിന്ത!

പലപ്പോഴും ഞാനവനെ കണ്ടു.കയ്യില്‍ ഉള്ള പൈസ കൊടുക്കും.അവനെ കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ അറിയാന്‍ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കൂടെയുള്ള സാമൂഹ്യ[ബുദ്ധി]ജീവികളുടെ വിലക്കുള്ളതു കൊണ്ട് ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.പക്ഷേ കാണുമ്പോഴൊക്കെ ദുഖം കലര്‍ന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി എനിക്കവന്‍ സമ്മാനിച്ചിരുന്നു.

പിന്നീടൊരു ദിവസം സ്കൂള്‍ വിട്ടു വരുമ്പോള്‍ കാണുന്നത് റോഡ് ബ്ലോക്ക് ആണ്."ആക്സിഡെന്‍റ്...."ആരോ വിളിച്ചു പറയുന്നത് കേട്ടു....അങ്ങോട്ടു നോക്കിയില്ലാ...ചേച്ചിമാര്‍ വന്നു.വീട്ടിലേക്ക് നടക്കും മുമ്പു ഒരു നിമിഷം തിരിഞ്ഞു നോക്കി...തരിച്ചു നിന്നു പോയി....അതവനായിരുന്നു....അവന്റെ അച്ഛന്റെ സ്ഥാനം കല്പിച്ചു നല്കിയ ആ വ്യെക്തി പറയുന്നത് കേട്ടു "ചെറുക്കന്‍റെ മുഖം നാശാക്കാന്‍ വാങ്ങി സിഗരട്ടിന്‍റെ പൈസ നഷ്ടം"

വീട്ടിലെത്തി അമ്മയുടെ നിര്‍ബന്ധം കൊണ്ട് മാത്രം തൃപ്രങ്ങോട് അമ്പലത്തിലേക്ക് പോവാന്‍ പുറപ്പെട്ടു.അവടെ കാലനെ കൊന്നു ശിവ ഭഗവാന്‍ ത്രിശൂലം കഴുകി എന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു അച്ഛനും അമ്മയും എന്നോളം വരുന്ന ഒരു അവരുടെ മകളും നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ആ അമ്മയുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഒന്നും ചോദിക്കാതെ തന്നെ ആ കുട്ടി എന്നോടു പറഞ്ഞു:"എന്റെ അനിയനെ കാണാതായിട്ടു കുറച്ചു മാസങ്ങളായി.ഇന്ന് അമ്മയ്ക്ക് അവന്‍ ഞങ്ങളെ വിട്ടു പോവാന്നൊരു തോന്നല്‍.അവനെ കൊണ്ടോവരുതേ എന്നു പറയാന്‍ വന്നതാ ഇവടെ..."
അത് പറയുമ്പോള്‍ അവളുടെ വാക്കുകള്‍ മുറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാന്‍ ഒന്നും ചോദിക്കാതെ ആ കുട്ടി എന്തിനാണിതെല്ലാം എന്നോടു പറഞ്ഞത്?പെട്ടന്ന് ആ മോനുവിന്റെ  മുഖം മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു.അത്രയും നേരം ഒന്നും പ്രാര്‍ഥിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ലാ....എന്നാല്‍ ആ നിമിഷം അറിയാതെ വിളിച്ചു പോയി"ദൈവമേ....."എന്റെ കൂടെ നിന്നിരുന്ന മനുവിനെ ചേര്‍ത്ത് നിര്‍ത്തി.
മഴ പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി....ഇപ്പോള്‍ നേരം ഏറെ വൈകിയിട്ടും മഴ നിന്നിട്ടില്ലാ..ചാറ്റല്‍ മഴ..!അത് തന്റെ പ്രിയരേ കാണുമ്പോ ഒന്നു വിങ്ങി പൊട്ടാന്‍ അവന്‍ കരയാന്‍ ബാക്കി വച്ച കണ്ണുനീരാണോ?

Comments

  1. ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിക്കാം അല്ലേ?
    ദുഷ്ടമനുഷ്യര്‍ മേയുന്ന കാടാണ് കേരളം

    ReplyDelete
    Replies
    1. :) നമ്മുടെ നാടല്ലേ?

      Delete
  2. വായിച്ചു നിര്‍ത്തിയിട്ടും മനസ്സിലെവിടെയോ ഒരു നൊമ്പരം ബാക്കിയായി....ആശംസകള്‍!!

    ReplyDelete
  3. തകർപ്പൻ രചന മോളൂസ്..
    മനസ്സിലൊരു വല്ലാത്ത വിങ്ങൽ, കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിക്കാനും മാത്രം ശക്തിയുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച രചന.. ഇനിയും മുകളിലേക്കാവട്ടെ ഈ ഗ്രാഫ്..
    പിന്നെ മലയാളിയുടെ സഹതാപത്തിനു പത്തു മിനുട്ടിന്റെ ആയുസ്സേ ഉള്ളൂന്നാ.. :(

    ReplyDelete
    Replies
    1. ഗ്രാഫ് മോളിലോട്ടാവന്‍ ശ്രമിക്കാം :)

      Delete
  4. ഇത് അനുഭവം ആണോ ? നന്നായി എഴുതി മോളെ ? ഒരുപാട് ഒരുപാട് ഇഷ്ടായി !!

    ReplyDelete
  5. കുറച്ചു ഭാഗം അനുഭവം!
    നന്ദി ചേച്ചി :)

    ReplyDelete
  6. വളരെ മനസ്സിനെ സ്പര്‍ശിച്ചു.. ആശംസകള്‍ ...

    ReplyDelete
  7. Hridayathe thottunarthunna vaaakkukal.....

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

മഴമേഘങ്ങള്‍

കരിമഷി കണ്ണില്‍ മനസ്സ് മൂടി
വച്ച പെണ്ണ് അതായിരുന്നു
നീ മാത്രമറിയുന്ന ഞാന്‍!
പ്രണയം പറയാതെ നാം
പ്രണയിച്ചപ്പോഴും,പരസ്പരം
അപരിചിതരായി അറിഞ്ഞപ്പോഴും
സാക്ഷിയായത് മഴമേഘങ്ങള്‍!
സ്നേഹം പറയാന്‍ വയ്യാതെ
തൊണ്ട വരണ്ടു ചുമച്ച് തുപ്പുന്ന
മുത്തശ്ശിയെ പോലെന്ന് നീ നിര്‍വചിച്ച
മഴമേഘങ്ങളായി നമ്മള്‍ ഇരുവരും...
മനസ്സില്‍ മൂടി കിടന്ന ഇരുളിനെ 
വില്ലൊടിഞ്ഞ കുടശീലയുടെ
ഛായമാക്കി മാറ്റിയപ്പോള്‍ ഞാന-
റിയാതെ ആ നിഴലില്‍ നീ
മറഞ്ഞു പോയതെന്തെ?
നിന്റെ മൌനവും അസാന്നിദ്ധ്യവും
ഇന്ന് മഴമേഘങ്ങളായ് എനിക്കു
ചുറ്റും നില്ക്കുന്നു,ഒരുനാള്‍
ഞാനുമൊരു മഴമേഘമാവും
നിന്നെ മാത്രം തേടി കാറ്റിനൊപ്പം
അലയുന്ന മഴമേഘം!
കണ്ടു മുട്ടിയാല്‍ എന്‍ കരിമഷി
കണ്ണുകളൊന്നു നിറയും....
പെയ്യാന്‍ വെമ്പുന്ന കാര്‍മേഘ-
മായിരുന്നുവല്ലോ ഞാന്‍.........!

ഭ്രാന്തി

"നിനക്കു ഭ്രാന്താണ്.നീ ഭ്രാന്തിയാണ്.........."
അയാളുടെ ആ വാക്കുകൾ മാത്രം അവളുടെ കാതുകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.അതിനു ശേഷവും അയാൾ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു!എന്നാൽ പുതിയൊരു കഥ അന്വേഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അവളുടെ മനസ്സ് കേട്ട് മടുത്ത ആ പഴങ്കഥയ്ക്കു ചെവി കൊടുത്തില്ല.
അവൾ ഭ്രാന്തിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു!നൂല് പൊട്ടിയ പട്ടം പോലെ മനസ്സിന്റെ ആ ഒരു പോക്ക്!!!സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാതെയങ്ങനെ.............ഭ്രാന്തിയായി മുദ്രണം ചെയ്യപ്പെട്ടാൽ പിന്നെ സ്വാതത്ര്യമാണ്.പൊട്ടിച്ചിരിക്കാം,പൊട്ടിക്കരയാം,ആർത്തുല്ലസിച്ചു നടക്കാം,അത് വരെ ചങ്ങലയ്ക്കിട്ട സാമൂഹ്യ സദാചാരത്തെ നോക്കി കൊഞ്ഞനംകുത്താം....അങ്ങനെ...അങ്ങനെ...
സത്യം പറഞ്ഞാല ഭ്രാന്തി ആവുന്നതല്ലേ നല്ലത്..?അതെ അതാണവൾകിഷ്ടം!
ആകെയുള്ള ബന്ധുവും ബന്ധനവും ഈ ഒരു കഷ്ണം ചങ്ങല മാത്രം.ഉയർന്നു കൊണ്ടിരുന്ന അയാളുടെ സ്വരത്തിനൊത്തു ആ ഇരുമ്പഴികളുടെ കമ്പനവും കൂടി വന്നു.എങ്കിലും ഏറെ നേരമായി പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന 'ആ ആൾ' മാത്രം ഇനിയും എത്തിയില്ല!അത്രയും സ്നേഹമുള്ളത് കൊണ്ടാവാം...അവൾ ഭ്രാന്തിയാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ടാവാം....

അതിഥിയായ് പ്രണയം

അന്ന് അവള്‍ പതിവിലും സുന്ദരിയായി കാണപ്പെട്ടു.
"എന്താ മോളെ വല്ല കുരുക്കും വീണോ?"എന്ന ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി  അവള്‍  ഭംഗിയായി ചിരിച്ചു.എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു:
"കുരുക്കൊന്നും വീണിട്ടില്ലാ....ഇനി എങ്ങാനും വീണാല്‍ എന്നേക്കാള്‍ മുമ്പു നിങ്ങള്‍ ആവില്ലേ അറിയ്യാ?എന്തോ ഇങ്ങനെ വരാന്‍ തോന്നി."
"ഉവ്വു ഉവ്വു"


കാത്തിരുന്നു കിട്ടിയ ഒരിത്തിരി നേരം....അതിവിശാലമായ IHRD ഗ്രൌണ്ട്....അവിടെ talking spot എന്നും fav.branch എന്നും പേരുള്ള മരത്തടിയുടെ മേല്‍ സംഘാംഗങ്ങള്‍ നിരന്നു.കത്തിയടിയും തുടങ്ങി.


അപ്പോഴായിരുന്നു ക്ഷണിക്കാത്ത അതിഥിയായി അവന്റെ കടന്നു വരവ്.


"എടീ ഇതേതാ മൂന്നാറിലേക്ക് ജെ‌സി‌ബി കേറി വരണ പോലെ ഒരു സാധനം വരണത്?"
"ഇടിച്ചു നിരപ്പാക്കോ?"
"കൊട്ടേല് മിട്ടായീം ആയിട്ടാ വരവ്.....ആദ്യം തന്നെ പോയിട്ട് അലംബാക്കണ്ട ല്ലേ?"
"എടീ ഇവന്‍ ആ രോഹിത് അല്ലേ?"
yes!ഇതാണ് നമ്മുടെ കഥാ നായകന്‍,രോഹിത്!
വന്നപ്പോ തന്നെ രോഹിത് ഭംഗിയായി മിട്ടായി വിതരണം നടത്തി.first impression ok!
gang cross questioning തുടങ്ങി:
"എന്താ വിശേഷം?"
"ഇന്നെന്റെ b'day ആ "
"ഓ ഹാപ്…